เมื่อนิตยสารการ์ตูนสำหรับเด็ก กลับไม่มีการ์ตูนสำหรับเด็กอีกต่อไป ไม่ใช่ความผิดใคร แต่เป็นที่คนอ่านโตขึ้นต่างหาก

หากพูดถึงนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ที่ขายดีที่สุดในญี่ปุ่นมาเป็นเวลานาน ก็คงไม่พ้น “โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์” หนึ่งในหลายหัวนิตยสารการ์ตูนที่มีคำว่า “เด็กผู้ชาย” (少年 – โชเน็น) อยู่ในชื่อ นั่นแปลว่ามันคือนิตยสารที่รวบรวมการ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชาย เต็มเปี่ยมไปด้วยการผจญภัย ตลกโปกฮา พลังมิตรภาพ การต่อสู้ พลังพิเศษเหนือธรรมชาติ พอหมดมุกก็วกเข้าจัดทีมสู้ทัวร์นาเมนต์ ฯลฯ ที่จะตอบสนองรสนิยมของเด็กผู้ชายสไตล์ยุคโชวะและเฮเซ เอาไว้

ทำไมถึงถูกมองว่าทำมาเพื่อเด็กจากสองยุคนั้น? เรื่องมันมีอยู่ว่าผู้ใช้ทวิตเตอร์นาม @jyaricat ได้ตั้งคำถามถึงกลุ่มเป้าหมายของนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์หัวนี้ ที่อ่านแล้วยังต้องฉุกคิดสงสัยขึ้นมา

คุณ @jyaricat ได้คุยกับลูกสาว เกี่ยวกับความเหมาะสมของเนื้อหาในการ์ตูน และได้ยกตัวอย่างการ์ตูนในจัมป์ขึ้นมาว่าเหมาะสมดี ก่อนที่จะถูกลูกสาวในวัย 6 ขวบ ถามกลับว่าโชเน็งจัมป์มันคือนิตยสารการ์ตูนที่ผู้ใหญ่อ่านกันไม่ใช่หรือ? ทำให้เจ้าตัวตกใจมาก ก่อนที่ลูกสาวจะเล่าต่อว่าในห้องเรียนไม่มีเพื่อนคนไหนอ่านการ์ตูนจัมป์เลย และพูดถึงในทำนองว่าคนที่อ่านเป็นคุณพ่อของพวกเพื่อน ๆ เสียด้วยซ้ำ

ไม่ใช่เพียงแค่นั้น ยังมีอีกเหตุผลที่บอกได้ว่าการ์ตูนในโชเน็นจัมป์ ไม่ใช่การ์ตูนสำหรับเด็กเหมือนชื่อ นั่นคือ “ช่วงเวลาการออกอากาศของฉบับแอนิเมชัน” ยกตัวอย่างเช่นเรื่อง “Dr.Stone” ที่กำลังมาแรง ก็ฉายตอนสี่ทุ่ม เรื่อง “ดาบพิฆาตอสูร” ที่หลายคนชื่นชอบ ก็ฉายตอนห้าทุ่มครึ่ง ซึ่งเวลานั้นเด็กเข้านอนไปหมดแล้ว!

อีกทั้งยังมีประเด็นเรื่องฉากลามกโป๊เปลือยในระดับกล้อมแกล้มในบางเรื่อง ที่จริง ๆ มันไม่ควรจะมาอยู่ในการ์ตูนสำหรับเด็ก ถ้าหากไปเลียนแบบในการ์ตูนเข้า ชีวิตจริงคือจะถูกเด็กผู้หญิงทั้งชั้นแบน ยิ่งในญี่ปุ่นถ้าเป็นแบบชั้นเรียนที่มีแค่ชั้นละห้อง รับรองว่าได้ถูกแบนไปตลอดจนจบการศึกษาแน่นอน และเด็กสมัยนี้เวลาอ่านการ์ตูนคงไม่อ่านบนนิตยสารกันแล้ว เพราะสื่ออื่น ๆ อย่างแอพลิเคชันต่าง ๆ ในสมาร์ทโฟน ช่วยทำให้เข้าถึงได้ง่าย ๆ

สำหรับตัวผู้เขียนข่าวเอง ก็มองว่าคำว่า “เด็กผู้ชาย” ที่อยู่ในหัวนิตยสาร อาจจะไม่ได้หมายถึงตัวเด็กจริง ๆ เสียแล้ว แต่หมายถึง “จิตใจที่ยังเป็นเด็ก” ที่เต็มไปด้วยความหวัง ความฝัน ความกระหายการผจญภัย เรื่องสนุกสนาน ตลกโปกฮาสัปดนปนทะลึ่งนิด ๆ ในแบบที่เด็กผู้ชายจากเมื่อ 20 – 30 กว่าปีก่อนเป็นกัน

และเชื่อว่าสำหรับคนวัยเดียวกันนี้ การที่ได้อ่านการ์ตูนจัมป์ (อย่างในบ้านเราคงจะเป็นซีคิดส์ บูม KC.Weekly ฯลฯ ซึ่งเจ๊งไปหมดแล้ว…) หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานในแต่ละสัปดาห์ ก็เหมือนได้เติมพลัง เติมความฝัน ให้สู้ต่อไปได้ในโลกสีเทาที่เต็มไปด้วยความน่าเบื่อหน่าย

นิตยสารการ์ตูนเหล่านี้เป็นเหมือนสิ่งที่ทำให้ได้ระลึกถึงวันเก่า ๆ ตอนที่ไปเกาะแผงหนังสือรอซื้อ ก่อนที่จะถูกเพื่อนทั้งห้องยืมอ่านวนไป ในวัยที่ไม่มีปัญญาซื้อฉบับรวมเล่ม หรือซื้อได้แต่ก็ต้องเก็บค่าขนม ฉะนั้น เมื่อเวลาเปลี่ยนไป กลุ่มผู้อ่านจากที่เคยเป็นเด็กก็โตขึ้น อยู่ในวัยทำงาน วัยเป็นพ่อคนแม่คน หากนิตยสารโชเน็งจัมป์จะเปลี่ยนชื่อ ก็คงอยากจะให้เปลี่ยนเป็น “โชเน็ง (เด็ก) & เซเน็น (ผู้ใหญ่) จัมป์” ล่ะมั้ง 555+

Source: Twitter @jyaricat